در بحبوحه جنگ جهانی دوم، سربازان آلمانی در جنوب شرقی لهستان از نزدیک شدن به چند روستا خودداری می‌کردند.

آن‌ها نه وارد این روستاها می‌شدند و نه ساکنانشان را برای کار اجباری می‌بردند. تابلوهای هشدار نصب کرده بودند و از منطقه فاصله می‌گرفتند.

دلیلش این بود که تصور می‌کردند منطقه به بیماری تیفوس آلوده شده است.

اما هیچ بیماری‌ای در کار نبود. دو پزشک تمام ماجرا را ساختگی طراحی کرده بودند.

مغز متفکر این نقشه، یوجین لازوفسکی، پزشک جوان لهستانی بود که برای صلیب سرخ در شهر روژوادوف کار می‌کرد. او می‌دید که اشغال کشورش به دست نازی‌ها چه فاجعه‌ای به بار آورده است؛ اعدام‌ها، تبعیدها و فرستادن مردم به اردوگاه‌های کار اجباری که بسیاری از آن‌ها هرگز بازنمی‌گشتند.

او می‌خواست جلوی این اتفاقات را بگیرد، اما نه سلاحی داشت، نه ارتشی و نه راهی برای جنگیدن.

تنها چیزی که در اختیار داشت، دانش پزشکی بود.

دوست و همکارش، دکتر استانیسواف ماتولویچ، به کشف عجیبی رسیده بود. او متوجه شده بود که اگر نوعی باکتری بی‌خطر و غیرفعال‌شده را به بدن فرد تزریق کند، آزمایش خون او از نظر ابتلا به تیفوس مثبت می‌شود.

در واقع فرد اصلاً بیمار نمی‌شد، اما نتیجه آزمایشش نشان می‌داد که به یکی از ترسناک‌ترین بیماری‌های دوران جنگ مبتلا شده است.

آلمانی‌ها به‌شدت از تیفوس می‌ترسیدند. این بیماری به‌سرعت گسترش پیدا می‌کرد، کشنده بود و می‌توانست یک ارتش را از پا درآورد. به همین دلیل، هر جا تیفوس شناسایی می‌شد، آلمانی‌ها آن منطقه را قرنطینه می‌کردند و از آن فاصله می‌گرفتند.

لازوفسکی متوجه شد که می‌تواند از این ترس استفاده کند. اگر کاری می‌کرد که تعداد زیادی از مردم در آزمایش‌ها مبتلا به تیفوس به نظر برسند، آلمانی‌ها کل منطقه را به حال خود رها می‌کردند.

بنابراین تزریق به بیمارانش را آغاز کرد.

او افراد را با دقت انتخاب می‌کرد و طبق مقررات، نمونه خون آن‌ها را برای آزمایش به آزمایشگاه‌های آلمانی می‌فرستاد. نتیجه آزمایش‌ها یکی پس از دیگری مثبت می‌شد.

آلمانی‌ها منطقه را آلوده به تیفوس اعلام کردند. روستاها قرنطینه شدند، سربازان از ورود به آن‌ها خودداری کردند و مردمی که ممکن بود به اردوگاه‌های کار اجباری فرستاده شوند یا سرنوشت بدتری در انتظارشان باشد، در امان ماندند؛ چون هیچ‌کس نمی‌خواست به آن‌ها نزدیک شود.

البته لازوفسکی باید بسیار محتاط عمل می‌کرد. اگر تعداد موارد ابتلا بیش از حد غیرطبیعی به نظر می‌رسید، ممکن بود کسی بپرسد چرا هیچ‌کس بر اثر بیماری نمی‌میرد.

به همین دلیل، تزریق‌ها را در فاصله‌های زمانی مختلف انجام می‌داد تا شیوع بیماری واقعی و باورپذیر به نظر برسد.

سرانجام آلمانی‌ها مشکوک شدند و گروهی از پزشکان را برای بررسی وضعیت به منطقه فرستادند.

لازوفسکی با غذا و نوشیدنی از آن‌ها پذیرایی کرد و خود را میزبانی مهمان‌نواز نشان داد. سپس آن‌ها را به شلوغ‌ترین اتاق‌ها و نزد بیمارانی برد که ظاهری بسیار بیمار و نامرتب داشتند.

پزشکان آلمانی که از ابتلا به تیفوس می‌ترسیدند، فقط چند نمونه گرفتند و با عجله منطقه را ترک کردند.

نتیجه آزمایش‌ها دوباره مثبت شد.

این همه‌گیری ساختگی تا پایان جنگ ادامه پیدا کرد. برآوردها نشان می‌دهد که این نقشه احتمالاً جان حدود ۸ هزار نفر را نجات داده است.

لازوفسکی همچنین مخفیانه به یهودیان محله یهودی‌نشین نزدیک شهر کمک می‌کرد و با وجود خطرات بسیار زیاد، خدمات پزشکی در اختیارشان قرار می‌داد.

پس از جنگ، او به ایالات متحده مهاجرت کرد و استاد رشته پزشکی کودکان در شیکاگو شد.

او دهه‌ها به‌ندرت درباره کاری که انجام داده بود صحبت می‌کرد، تا اینکه در سال‌های پایانی عمرش خاطرات خود را در کتابی با عنوان «جنگ خصوصی من» نوشت.

لازوفسکی در سال ۲۰۰۶ درگذشت.

او حتی یک گلوله هم شلیک نکرد، اما با یک سرنگ و یک آزمایش خون توانست نازی‌ها را شکست دهد.