پژوهش‌ها نشان می‌دهند شکایت کردن مداوم می‌تواند مغز را به‌گونه‌ای تغییر دهد که بیشتر روی استرس و افکار منفی تمرکز کند.

نحوه صحبت کردن ما درباره مشکلات روزمره، فقط راهی برای خالی کردن ناراحتی و عصبانیت نیست؛ بلکه می‌تواند ساختار و عملکرد مغز را نیز تحت تأثیر قرار دهد.

وقتی به‌طور مداوم شکایت می‌کنیم، شبکه‌های عصبی مرتبط با تشخیص تهدید و پردازش استرس بارها فعال می‌شوند.

در اثر فرایندی به نام انعطاف‌پذیری عصبی (Neuroplasticity)، هر بار که از این مسیرهای عصبی استفاده می‌شود، آنها قوی‌تر و کارآمدتر می‌شوند. به زبان ساده، مغز به‌تدریج در پیدا کردن چیزهایی که باعث نارضایتی می‌شوند، ماهرتر می‌شود. در نتیجه، یک حالت منفی موقت ممکن است به الگویی پایدارتر از منفی‌نگری و تفکر مبتنی بر ترس تبدیل شود.

با تقویت این مسیرهای منفی، ممکن است سطح معمول استرس و نوسانات احساسی فرد افزایش پیدا کند. این حساسیت بیشتر می‌تواند باعث شود حتی مشکلات کوچک نیز واکنش استرسی شدیدی ایجاد کنند، زیرا مغز به‌تدریج عادت کرده است محیط اطراف را بیشتر از زاویه تهدید ببیند.

یافته‌های مطرح‌شده از سوی دانشکده پزشکی دانشگاه استنفورد تأکید می‌کنند که اگرچه این سازوکار می‌تواند قدرتمند باشد، شناخت علم مغز و احساسات اولین قدم برای تغییر آگاهانه این مسیرها و ایجاد الگوهای احساسی مقاوم‌تر است.

منبع: دانشکده پزشکی دانشگاه استنفورد (۲۰۲۳)، انعطاف‌پذیری عصبی و تأثیر الگوهای فکری منفی بر تنظیم هیجانات، Stanford Medicine News.