پیش از پیشرفت‌های پزشکی دهه ۱۹۲۰، تشخیص دیابت عملاً به معنای حکم مرگ بود. تنها راه درمان، رژیم‌های سخت و طاقت‌فرسای گرسنگی بود که شاید فقط چند ماه به عمر بیماران اضافه می‌کرد.
این وضعیت زمانی تغییر کرد که پزشک کانادایی «فردریک بانتینگ» به همراه دانشجوی پزشکی «چارلز بست»، استاد «جی. آر. آر. مک‌لئود» و شیمیدان «جیمز کولیپ» در دانشگاه تورنتو موفق شدند انسولین را استخراج و خالص‌سازی کنند؛ کشفی که برای نخستین بار امید واقعی را به میلیون‌ها مبتلا به دیابت بازگرداند.
اما چیزی که این کشف را تاریخی‌تر کرد، تصمیم انسان‌دوستانه تیم تحقیقاتی بود. در ۲۳ ژانویه ۱۹۲۳، زمانی که حق ثبت اختراع انسولین به آن‌ها تعلق گرفت، به‌جای کسب ثروت، امتیاز آن را تنها با دریافت ۱ دلار به دانشگاه تورنتو واگذار کردند.
بانتینگ جمله معروفی داشت:«انسولین متعلق به جهان است.»
او باور داشت هیچ بیماری نباید به‌دلیل ناتوانی مالی، از دسترسی به این داروی نجات‌بخش محروم شود.