احتمالاً این جای زخم را روی بازوی سالمندان دیده‌اید؛ همان اثر ستاره‌ای کوچک روی شانه.
این رد مربوط به واکسن معمولی نیست؛ جای واکسن Smallpox است.
برخلاف واکسن‌های امروزی، واکسن آبله با سرنگ عادی تزریق نمی‌شد. پزشکان از سوزنی دوشاخه به نام «بایفورکیتد نیدل» استفاده می‌کردند؛ ابزاری که در سال ۱۹۶۵ توسط Benjamin Rubin ساخته شد.
روش کار عجیب بود: تنها یک قطره واکسن بین دو شاخه سوزن قرار می‌گرفت و سپس بازو حدود ۱۵ بار پشت‌سرهم و سریع سوراخ می‌شد؛ سوراخ‌هایی سطحی که مقدار کمی خون ایجاد می‌کرد تا ویروس ضعیف‌شده وارد پوست شود.
بعد سیستم ایمنی وارد عمل می‌شد: برجستگی قرمز، تاول، چرک، دلمه… و در نهایت زخمی که تا آخر عمر باقی می‌مانْد.
آن اثر معروف درواقع از خودِ سوزن نیست؛ نتیجه جنگ بدن با ویروس است. شکل ستاره‌ای آن هم به خاطر همان سوراخ‌های متعدد و سریع روی پوست ایجاد می‌شد.
این جای زخم برای نسل‌های قدیمی فقط یک علامت ساده نبود؛ مدرکی بود که نشان می‌داد فرد از یکی از مرگبارترین بیماری‌های تاریخ بشر جان سالم به در برده است؛ بیماری‌ای که انسان سرانجام موفق شد آن را از روی زمین ریشه‌کن کند.