در سندرم آنتون که به آن ناآگاهی بینایی هم گفته می‌شود، فرد به دلیل آسیب در قشر بینایی مغز توانایی دیدن را از دست می‌دهد؛ اما با اطمینان باور دارد که بینایی‌اش سالم است.

در این حالت، مغز به‌جای پذیرش نابینایی، جاهای خالی اطلاعات بینایی را پر می‌کند و فرد ممکن است محیط اطراف را با جزئیات، اما نادرست توصیف کند.

این پدیده خیال‌پردازی یا کنفابولاسیون نام دارد و نشان‌دهنده تلاش مغز برای ساختن یک تصویر منسجم از واقعیت است، حتی وقتی اطلاعات بینایی وجود ندارد.

سندرم آنتون معمولاً با آسیب یا اختلال در لوب پس‌سری مغز ارتباط دارد؛ بخشی که مسئول پردازش بینایی است. با اینکه بیمار از نظر پزشکی نابینا محسوب می‌شود، بسیاری از توانایی‌های شناختی او ممکن است حفظ شود و همین موضوع باعث می‌شود به چیزی که فکر می‌کند می‌بیند، اطمینان داشته باشد.

به دلیل نادر بودن این بیماری، فقط تعداد کمی از موارد آن در منابع پزشکی گزارش شده است؛ اما سندرم آنتون نمونه‌ای شگفت‌انگیز از این حقیقت است که ادراک فقط از چشم‌ها نمی‌آید، بلکه توسط مغز ساخته می‌شود.

منبع: Kim, N., & Anbarasan, D. (2023). Anton Syndrome. StatPearls Publishing