در سال ۱۹۹۵، دانشمندان بررسی کردند که داروهای مختلف چگونه بر نحوه ساخت تار عنکبوت تأثیر می‌گذارند. این مطالعه در ابتدا از علاقه یک جانورشناس به تغییر زمان تار‌تنیدن عنکبوت‌های باغی الهام گرفته بود؛ چراکه این عنکبوت‌ها معمولاً در زمان نامناسبی، بین ساعت ۲ تا ۵ بامداد، تار خود را می‌ساختند. پژوهشگران داروهای مختلفی مانند آمفتامین، مسکالین، استریکنین، LSD و کافئین را روی عنکبوت‌ها آزمایش کردند و به‌جای زمان ساخت تار، ساختار تارها را مورد بررسی قرار دادند.*

کافئین: در دوزهای پایین (۱۰ میکروگرم به ازای هر عنکبوت)، تارها کوچک‌تر شدند و شعاع‌های نامنظمی داشتند، اما دایره‌های تار همچنان منظم بودند. در دوزهای بالاتر (۱۰۰ میکروگرم به ازای هر عنکبوت)، تارها حتی کوچک‌تر و نامنظم‌تر شدند.
سایر داروها:
داروهای خواب‌آور: عنکبوت‌ها بسیار خواب‌آلود شدند و تارهایشان را ناقص ساختند و شکاف‌های بزرگی در تارها ایجاد شد.
بنزدرین: باعث ایجاد مارپیچ‌های نامنظم و زیگزاگی شد و دقت عنکبوت در ساخت تار کاهش یافت.
ماری‌جوانا: باعث شد بخش داخلی تار حذف شود.
اسکوپولامین: باعث شد عنکبوت هنگام ساخت تار کاملاً جهت‌یابی خود را از دست بدهد.

این مطالعه نشان داد که داروها به‌طور کلی باعث ایجاد الگوهای غیرطبیعی و ناکارآمد در تار عنکبوت می‌شوند و می‌تواند اطلاعاتی درباره تأثیر مواد روان‌گردان بر رفتار و مهارت‌های حرکتی عنکبوت‌ها ارائه دهد. با این حال، مقایسه مستقیم این نتایج با تأثیر این مواد بر انسان‌ها هنوز مشخص نیست. این پژوهش در عین حال نشان داد که مواد مختلف می‌توانند بر رفتار و توانایی‌های حرکتی موجودات مختلف تأثیر بگذارند.