🔴تحقیقات نشان می‌دهد که اوتیسم منشأ ژنتیکی بسیار قوی دارد.
🔹پژوهش‌ها تأیید می‌کنند که تا ۹۰٪ از خطر بروز اوتیسم می‌تواند ارثی باشد؛ موضوعی که این اختلال را به یکی از ژنتیکی‌ترین اختلالات رشد عصبی شناخته‌شده تبدیل کرده است.
🔹امروزه اوتیسم به‌عنوان یکی از قوی‌ترین اختلالات ژنتیکی در حوزه رشد عصبی شناخته می‌شود. مطالعات نشان داده‌اند که تا ۹۰٪ احتمال بروز آن به عوامل ارثی مربوط است. این نقش پررنگ ژنتیک به‌ویژه در مطالعات دوقلوها دیده می‌شود؛ به‌طوری‌که میزان شباهت بروز اوتیسم در دوقلوهای همسان بین ۷۰ تا ۹۰ درصد است، در حالی‌که این میزان در دوقلوهای غیرهمسان تنها حدود ۱۰ تا ۳۰ درصد گزارش شده است.
🔹در بروز اوتیسم، صدها نوع تغییرات ژنی و ویژگی‌های ارثی نقش دارند. با این حال، برخی موارد نیز به دلیل «جهش‌های جدید ژنتیکی» رخ می‌دهند؛ یعنی تغییراتی که برای نخستین بار در کودک ایجاد می‌شوند و از والدین به ارث نرسیده‌اند. همچنین عواملی مانند بالا بودن سن پدر می‌توانند احتمال این تغییرات ژنتیکی را افزایش دهند و نشان دهند که ساختار زیستی بدن چگونه بر روند رشد مغز اثر می‌گذارد.
🔹ساختار ژنتیکی اوتیسم بسیار پیچیده است و برخلاف تصور رایج، به یک ژن واحد محدود نمی‌شود. در واقع، هزاران تغییر ژنتیکی کوچک در کنار یکدیگر می‌توانند در شکل‌گیری این اختلال نقش داشته باشند. در کنار ژنتیک، عوامل محیطی مانند آلودگی هوا در دوران بارداری یا وضعیت سلامت مادر نیز ممکن است حدود ۱۰٪ از خطر ابتلا را تشکیل دهند، اما معمولاً این عوامل در تعامل با زمینه ژنتیکی عمل می‌کنند و بر رشد مغز تأثیر می‌گذارند.
🔹به همین دلیل، پزشکان در بسیاری از موارد انجام آزمایش‌های ژنتیکی را توصیه می‌کنند تا علت‌های احتمالی یا بیماری‌های همراه مانند صرع شناسایی شوند. شناخت بهتر این عوامل زیستی می‌تواند به طراحی مداخلات زودهنگام مؤثرتر و کمک به خانواده‌ها برای درک بهتر پیچیدگی‌های طیف اوتیسم کمک کند.