در سال ۱۹۹۵، در مرکز پزشکی سنترال ماساچوست، دو دختر دوقلوی نارس به نام‌های کایری و بریل جکسون با وزنی کمتر از ۹۰۰ گرم به دنیا آمدند.

در حالی که کایری به‌آرامی وضعیت بهتری پیدا می‌کرد، حال بریل بسیار وخیم بود. سطح اکسیژن خونش به‌شدت کاهش یافته بود، ضربان قلبش نامنظم شده بود و پزشکان امید چندانی به زنده ماندنش نداشتند.

با وجود اینکه در آن زمان قوانین بیمارستان اجازه نمی‌داد نوزادان نارس در یک انکوباتور قرار بگیرند، پرستاری باتجربه به نام گیل کاسپاریان تصمیمی متفاوت گرفت و دو خواهر را کنار هم در یک انکوباتور قرار داد.

تنها چند لحظه بعد، وضعیت بریل به‌طرز چشمگیری بهتر شد؛ تنفسش منظم شد، اکسیژن خونش افزایش یافت و ضربان قلبش به حالت طبیعی برگشت. در عکسی که بعدها مشهور شد، کایری بازوی کوچک خود را دور خواهرش انداخته است؛ تصویری که به نماد امید تبدیل شد.

بریل به‌طور کامل بهبود یافت. این عکس که با نام «آغوش نجات‌بخش» (The Rescuing Hug) شناخته می‌شود، در سراسر جهان منتشر شد و توجه پزشکان را به خود جلب کرد.

پژوهش‌های بعدی نیز نشان دادند که قرار دادن نوزادان نارس کنار یکدیگر و تماس پوست با پوست (مراقبت کانگورویی) می‌تواند به حفظ دمای بدن، کاهش خطر عفونت، افزایش سرعت وزن‌گیری و بهبود شانس زنده ماندن نوزادان نارس کمک کند.

آنچه با یک تصمیم دلسوزانه از سوی یک پرستار آغاز شد، امروز به یکی از روش‌های پذیرفته‌شده مراقبت از نوزادان نارس در بسیاری از بخش‌های مراقبت ویژه نوزادان در سراسر جهان تبدیل شده است.